Opruimen

Ik heb mij laten verleiden om een cursus meditatie te volgen en vorige week was het zover. Zoals wellicht iedere nuchtere en Calvinistische Nederlander begon ik enigszins sceptisch; “We zullen het wel zien…”

Sommigen van de lezers – en wellicht ben jij hier één van – zullen nu denken “wat een gezweef, Benno”. En ik snap ze, ik dacht ook zo.

Inmiddels ben ik een week verder en de effecten beginnen goed merkbaar te worden. Ik voel me fit en energiek, heb minder slaap nodig, ben mij sterk bewust van alles wat ik met mijn zintuigen waarneem (zien, horen, voelen, proeven, ruiken), maar ook wat ik niet op basis van mijn zintuigen kan “zien”. Dingen die niet uitgesproken worden maar in de onderstroom wel degelijk aanwezig zijn.

Kortom, ik ben flink over mijn scepsis heen en erg enthousiast. En tegelijk ben ik in mijn lichaam merkbaar heel veel rotzooi aan het opruimen. Laten we zeggen een leuk bij-effect van mediteren.

Loslaten van denkbeelden opent nieuwe deuren

Door de uitnodiging om mee te gaan, ben ik mij bewust geworden van een denkpatroon. Een patroon die mij als het ware gevangen hield in mijn oude wereld. Maar ook van het gegeven dat onbekend onbemind maakt; je weet immers nog niet wat je kunt beminnen tot je er bekend mee raakt. Ik ben mij nu ook bewust geworden dat ik over mijn eigen denkbeelden heen moest stappen om iets nieuws te leren. Een les die ik meeneem de toekomst in; ik ga nieuwsgierig door en sta open voor nieuwe ervaringen.

Nu je toch zover bent gekomen met lezen, wil ik je dan ook een paar vragen meegeven, geïnspireerd door mijn eigen leerervaring. De komende kerstvakantie is een mooi bezinningsmoment voor het beantwoorden van deze vragen.

  • Welke uitnodiging om iets nieuws te leren heb jij dit afgelopen jaar afgeslagen?
  • Welk denkbeeld houdt jou (dus) gevangen?
  • Is dit denkbeeld dé waarheid, of is dit een verzinsel van jou?

Ik wens je veel succes en vooral ook veel plezier met het doorbreken van jouw denkpatronen.

Benno Rijpkema
begeleider van transformaties

Ik ben een gelukkeling ……

WP_20160614_002 (1)Al weken lag dat ding daar. Paar keer geprobeerd met van dat gezellige LOVE plakband,  om hem op te hangen. Je raadt het al, viel er natuurlijk net zo hard weer af als dat ik het erop getaped had. Hmmm, dan maar met van die ‘kauwgom dingetjes’ proberen. Hoe heten ze ook alweer…buddies. “Eens kijken of het echte vrienden zijn”, dacht ik sceptisch.

Maar die moesten eerst gekocht worden. En ja, je raad het al dat duurde ff. Op mijn manier erg druk. Hollen, rennen, vliegen en draven: 4 dagen per week werken, vijf kids en hun beslommeringen (sporten, huiswerk etc.), de hond uitlaten, het huishouden, zelf sporten (want ja, maatje 36 behouden daar moet je wel wat voor doen) en ga zo nog maar even door. Mijn weken zijn aardig gevuld. Zeker in een samengesteld gezin dat zijn eigen, om het maar even mild uit te drukken, dynamiek kent. En ondertussen verhuisde dat ding van de tafel naar de grond, van de grond op de rand van de bank en belandde uiteindelijk ergens in de hoek van de kamer. De hond had het al uitgebreid besnuffelt en er zaten inmiddels al aardig wat kreukels in. Maar goed, dat ding dat moest en zou hangen. Ik had hem notabene speciaal uitgezocht voor het goede gevoel!

Van de week die kauwgom dingetjes eindelijk bemachtigd. In een helder multitask moment (dat bestond toch niet?!?), toen ik op weg was naar….uhhh, nou ja doet er ook niet toe. Ik combineerde mijn boodschap op de Schrans “want daar zit dat ene kantoorvakhandeltje, die hebben dat vast wel.” En ja hoor, gefixed. Thuis gekomen direct opgehangen. Precies in het midden van het midden natuurlijk, anders ziet het er niet uit en krijgen we daar weer commentaar op.

En toen wist ik het weer (diepe zucht). Waarom ik dat ding had uitgekozen en wilde ophangen. Precies daar naast het koffiezet apparaat. Even ademhalen Karin. Even pas op de plaats. Een foto moment zoals ik dat altijd in gedachten noem. Bij voorkeur met een lekker latte machiatto in de handen. Want op die poster staat precies hoe jij je iedere dag, ondanks alle drukte, voelt meid. Maar soms heb je even iemand of in dit geval iets nodig om je eraan te herinneren: “Ik ben een gelukkeling!”

Persoonlijke groei en vaker bloggen?!

imageDoor gastblogger Sabine van Kammen, De Spegel

Deze week werd mij gevraagd of het mij ook leuk lijkt om af en toe een blog te schrijven? Het antwoord is “ja” en tegelijkertijd hoor ik een stemmetje in mijn hoofd die zegt…. En wanneer moet dat dan?

Of is dit nou net het moment waarin ik zelf kan groeien?!

Vaak horen we dat we succesvol en gelukkig moeten zijn. Maar wat ik vaak hoor van mensen is dat zij willen groeien als mens. Dat zij zich meer bewust willen worden van waar zij nou écht gelukkig van worden. Om vervolgens van daaruit te handelen naar groei op alle assen in ons leven. De ene keer ligt de prioriteit meer op de relatie, de andere keer op onze ambities, weer een andere keer is het gezin juist erg belangrijk en ga zo maar door…

Alles is één en het een kan niet zonder het ander. We kunnen niet alles tegelijkertijd doen. Daarom wil ik mensen bewust maken om focus te houden op wat echt belangrijk is, met natuurlijk het hogere doel voor ogen: Wat is jouw perfecte leven? Pas dan kun je balans voelen in je leefstijl.

Mijn eigen hogere doel is vanuit rust genieten van mijn gezin en de kleine geluksmomentjes! Om dit te bereiken heb ik een hele fijne baan en daarnaast ben ik actief als ondernemer. Hoezeer ik ook mijn best doe, de rustmomenten zijn schaars. Dus ik wil goed voor mijzelf zorgen en die rustmomenten ook echt pakken. Af en toe schiet ik in mijn valkuil en doe ik niet dat wat ik echt wil… En ben ik vooral bezig met dingen die nog moeten?! Wat dus maar de vraag is, of dat ook echt moet…

Op dit moment ervaar ik dat schrijven mij erg veel rust geeft en dat mijn hoofd letterlijk leeg wordt. Hee, is dit het moment waar ik kan groeien? Meer schrijven in het rustmoment en werken aan het hogere doel om die ontspannen partner en moeder te zijn?!

Wat is leren en groeien toch mooi! Het is en blijft mijn passie en hoe werkt dat bij jou? Ik ben nieuwsgierig, stuur gerust een reactie om dit met mij te delen.

Want mijn motto is altijd, “delen maakt rijk“!

Liefs, Sabine